روزنامک

یک جو غیرت
روز 12 تیرماه 1367 ، برپایه‌ی یک اقدام از پیش طراحی شده ، حکومت جنایت‌کار آمریکا ، فرمان شلیک دو موشک از ناو جنگی « وینسنت » مستقر در خلیج فارس را به سوی هواپیمای مسافربری شرکت هواپیمایی ملی ایران ( هما ) که بر فراز خلیج فارس در پرواز بود ، صادر کرد . در نتیجه‌ی این جنایتِ آشکار ، همه‌‌‌‌‌ی290 سرنشین هواپیما « قتل عام » ‌شدند .
 امپریالیسم آمریکا برای این که نشان‌دهد این اقدام از پیش طراحی شده بود و ناو جنگی وینسنت ، مامور اجرایِ حکمِ این « قتل‌عام » بود ، « نشانِ شجاعت » ؟! به فرمانده ناو اعطا کرد .
در برابر جمهوری اسلامی در درازای 29 سال که از « قتل‌عامِ » 290 تن از هم‌میهنان می‌گذرد ، هیچ گامِ عملی در راستای ، محکوم کردنِ این جنایت آشکار ، به عمل نیاورده است و تنها به کارهای نمایشی ، آن‌هم با « مصرف داخلی» بسنده گردیده است ؟!
چند سال پس از آن ، بدون این‌که آمریکای جنایت‌کار از این اقدام جنایت‌‌کارانه‌ی خود حتا به گونه‌ی زبانی ( شفاهی ) پوزش خواهی کرده باشد ، با پرداخت چند میلیارد دلار به شیخ عمان بابت پااندازی ، باب گفت‌وگوهای محرمانه و سپس آشکار را با « جنایت‌پیشگان » آمریکایی گشودند و از همان آغاز حتا به مذاکره‌کنندگان دستور داده شد که گفت‌وگوها از راهبردِ « نرمش قهرمانانه »‌ بهره گیرند . این چنین بود در حالی که هنوز فریاد « مرگ بر مریکا » در این‌جا و آن جا طنین‌انداز بود ، با خفت و خواری ، برجام ( مادر ترکمان‌چای‌ها ) با « جشن و پای‌کوبی » پذیرفته شد و در 20 دقیقه‌ی آن هم با ایجاد جو تهدید و پیش‌کشیدن « حکم » ، طوق لعنتِ « مادرِ ترکمان‌چای‌ها » را به گردن ملت و مردم ایران انداختند ؟!
ای کاش ، یک « جو »‌ غیرت وجود داشت ؟!
پاینده ایران
سه‌شنبه 13 خرداد 1396 ـ هوشنگ طالع
@hotale