یادداشت روز (‌شماره 91 )

تا کجا ؟!

سخنان وزیر امورخارجه جمهوری اسلامی در کویت در باره‌ی جزیره‌ی بوموسا ، سخت ایرانیان میهن پرست و وطن دوست را نگران کرد. البته تکذیب سخن‌گوی وزارت امورخارجه جمهوری اسلامی بر ژرفای نگرانی‌ها افزود . زیرا برخلاف گذشته که در این گونه موارد اعلام می‌شد که سه جزیره‌ي (‌تنب بزرگ ، تنب کوچک و بو‌موسا )‌ بخش لایتجزای ایران می‌باشد و خواهد بود ، سخن دگرگونه بود .

از یاد نبریم که واحد سیاسی امارات متحده‌ی عربی ، واحدی است ساخته و پرداخته‌ی دست استعمار بریتانیا که تنها 41 سال از استقلال آن می‌گذرد . حال چگونه است که یک چنین واحدی ، ادعای ارضی نسبت به کهن‌ترین کشور جهان با پیشینه‌ی کمابیش 13 هزار ساله دارد؟

این در حالی است که دو جزیره‌ی ایرانی « ‌آریایی » (سیرنو نعیر ) و « زرکوه »  که در سال 1908 میلادی (1287 خورشیدی ) همراه با سه جزیره‌ی بوموسا ، تنب بزرگ و تنب کوچک به اشغال استعمارگران انگلیسی در آمد ، ‌بر خلاف رفع یدغاصب از این جزیره‌ها ، به ایران پس داده نشد .

کارگزاران امارات متحده‌ی عربی هم زمان با نهم آذرماه یعنی چهل و دومین سال بازگشت جزیره‌های سه گانه بوموسا ، تنب بزرگ و تنب کوچک به مام میهن ،‌ با انتشار کتابی به زبان انگلیسی و پا فشاری بر ادعای خاک از ایران ، به تحرکات ضد ایرانی خود ابعاد تازه‌تری بخشیدند .

هم‌زمانی انتشار این کتاب و وسعت بخشیدن به ادعای ارضی از سوی واحد استعمار ساخته‌ی امارات علیه ایران و سخنان وزیر امور خارجه‌ی جمهوری اسلامی در کویت ، بسیار پرمعنا و پرسش برانگیز است .

مسولان نظام جمهوری اسلامی باید بدانند که جزیره‌های سه گانه جزءلایتجزای ایران هست و خواهد بود . از این رو هرگونه گفت‌وگو وخدای ناکرده نشان دادن « سخاوت » ( به گفته‌ی آقای سولانا مسئول پیشین سیاست خارجی اتحادیه‌ی اروپا در باره پذیرش موافقت نامه‌ی ترکمان‌چای ژنو ) در حکم تجزیه‌ی ایران است . سرنوشت تجزیه‌گران بحرین را فراموش نکنیم .

 

                                                                   سیزدهم آذرماه1392

                                                                  هوشنگ طالع