روزنامک

تو چون خود کنی اختر خویش بد / مدار از فلک ، چشم‌ِ نیک اختری را
( ناصر خسرو )
فراگشت‌ِ برجام ( مادرِ ترکمان‌چای‌ها ) از آغاز روشن بود ؛ دیده‌بانان بسیاری هشدار دادند ؛ اما جمهوری اسلامی         « چشم‌ها را بر روی حقایق ، سخت بسته بود و گوش ها را پنبه تپانده بود تا صدای حقیقت را نشنود . در برابر ، خیرخواهان را با واژگانی مانند « کم‌سواد » ، « بی‌سواد » ، « بی‌شناسنامه » ، « بی‌ریشه » ، « تازه به دوران رسیده » با صدای کلفت مورد عتاب و خطاب قرار دادند و سرانجام آنان را به « جهنم » حواله دادند ؟!
تازه امروز که کار ازگار گذشته است و افزون بر نابود سازی صنایع پرتوان هسته‌ای ، حاکمیت محدود نیز پذیرفته شده است و از همه مهم‌تر ، ملت و مردم ایران از امکان پدآفند بازدارنده‌ی هسته‌ای محروم ساخته‌اند ، پس از گذشت کمابیش دوسال از پذیرش برجام ( مادرِ ترکمان‌چای‌ها ) ، تازه متوجه شده‌اند که آمریکا « روح و جسمِ برجام » را نغض کرده است ؟!
امروز خیلی دیر است ؛ می‌بایست روزی که قرار بود خیانت سعدآباد انجام گیرد ، به فکر امروز می‌افتادید ؟! ؛ می‌بایست روزی که اکبر هاشمی رفسنجانی به دستور شمایان معاهده‌ی ان پی تی را که هنگام آن به پایان رسیده بود ، بدون رعایت تشریفات قانونی ، تمدید کرد ، به فکر امروز می‌افتادید ؟! ؛ می‌بایست روزی که برای آغاز مذاکرات با آمریکا ، فتوای حرام بودن جنگ‌افزارهای هسته‌ای و آن‌هم تنها برای ملت و مردم ایران ، صادر می‌کردید ، به فکر امروز می‌افتادید ؟! ؛ می‌بایست روزی که 10 میلیارد دلار برای پااندازی آغاز گفت‌وگوها به شیخ عمان می‌پرداختید ، به فکر امروز می‌افتادید ؟! ؛ می‌بایست هنگامی که با مهندسی و معماری ، فردِ مورد نظر آمریکا برای مذاکرات به جایگاه ریاست جمهوری رسانیده می‌شد ، به فکر امروز می‌افتادید ؟! ؛‌می‌بایست هنگامی که به جای فرمان « پایداری قهرمانانه » و یا « آفند قهرمانانه » ، دستور « نرمش قهرمانانه » به « نرم‌تنانِ مذاکره کننده » می‌دادید ، به فکر امروز می‌افتادید ؟! ؛
می‌بایست روزی که عاقد قرارداد سعدآباد در مقام ریاست جمهوری ، در آستانه‌ی آغاز مذاکرات برای راحتی خیال آمریکایی‌ها که همه‌چیز به کام آن‌ها خواهد بود ، فریاد برآورد که « ‌خزانه خالی است » ، به فکر امروز می‌بودید ؟! ؛
می‌بایست روزی که به زور حکم و ایجاد محیط رعب ، آن‌هم تنها در 20 دقیقه برجام را به تصویب نمایندگان مجلس شورای اسلامی می‌رسانیدید ، به فکر امروز می بودید و ... که اگر به همه‌ی موارد یگان‌یگان برسیم ، مثنوی چند خروار خواهدشد ؟!
امروز راه‌حل ، سپردن سرنوشت مردم و ملت به دست خودش است که با یک اجماع ملی ، صنایع هسته‌ای کشور را به « پیشابرجام » باز گرداند . ایدون باد .
پاینده ایران
دوشنبه 29 خردادماه 1395 ـ هوشنگ طالع
@hotale