یادداشت روز (شماره 88 ) - « داد » و « ستد » هستهای
یادداشت روز (شماره 88 )
« داد » و « ستد » هستهای
دیوید آلبرایت در تحلیلی که از سوی شورای روابط خارجی دولت ایالات متحدهی آمریکا منتشر گردیده است ،خاطر نشان میکند که مهم ترین بخش توافق ژنو این است که جمهوری اسلامی پذیرفته است تا ذخیره اورانیوم با غنای 20 در صدی را از بین ببرد و در دورهی مورد توافق [ 6 ماه ] نیمی از اورانیوم 20 در صدی رقیق شده و نیم دیگر نیز اکسید شده و از بین میرود .
آلبرایت در ادامه میگوید : « نکتهی دیکری که بسیار مهم است و عدهی زیادی را حیرت زده کرد ، این است که جمهوری اسلامی پذیرفت که طی این 6 ماه سانتریفوژ جدید نصب نکند و ساخت دستگاههای جدید را تنها به تعویض دستگاه های خراب که برخی در نطنز و برخی در فردو هستند محدود کند . افزون براین آژانس بین المللی انرژی هسته ای قادر خواهد بود ، دو بخش کلیدی در مجموعهی ساخت سانتریفوژ را بازبینی کند تا اطمینان یابد که سانتریفوژی تازهای ساخته نمی شود ... همچنین قرار است ایران ساخت و ساز اساسی در رآکتور آب سنگین اراک را که پلوتونیوم تولید میکند ، به حال تعلیق در آورد » .
وی در دنباله میگوید : « مهم این است که به ایران حق غنی سازی داده نشده و آمریکا و گروه 1 + 5 این مساله را نپذیرفته اند .
وی باتوجه به 6 ماهه بودن توافق ژنو می نویسد : « مقامات آمریکا اعلام کرده اند ، جمهوری اسلامی مجبور خواهد بود پیش از شکل گیری توافق جامع در آینده ،نگرانی ها را برطرف کند و یا در این باره با آژانس به توافق برسد » .
پیشتر در گزارش آقای آمانو رییس کارگزاری ( آژانس )جهانی انرژی هستهای ، آمده بود که ایران در 3 ماه گذشته تنها 4 دستگاه گریز از مرکز ( سانتریفوژ ) نسل یکم در نیروگاه نطنز نصب کرده است ... و از ماه اوت تاکنون شمار سانتریفوژها در فردو ثابت مانده است . این گزارش نشان میدهد که افزایش ظرفیت غنی سازی در ایران ، با روی کار آمدن دولت تازه ایستا شده است .
بدین سان و با توجه به توافق ژنو ، دیده بانان و تحلیل گران مسایل مربوط به حاکمیت ملی و منافع ملی بر این باور اند که دولت یازدهم به دنبال توافق سعدآباد بر سر مسایل هستهای ایران ،اکنون معاملهی پر زیانی را انجام داده است ودر آیندهای نه چندان دور ، با آشکار شدن بیشتر همهی جوانب زیان بار این توافق، موج مخالفت های مردمی گسترده تر خواهد گردید .
دهم آذرماه 1392
هوشنگ طالع