یادداشت روز (‌شماره 80 )

مذاکره برای چه ؟

به دنبال دادن امتیاز بی‌هوده و بدون عوض به آقای آمانو رییس کارگزاری ( آژانس ) جهانی هسته‌ای که نشانگر موضع ضعف بود ، بر فزون‌خواهی آمریکا افزود و در این راستا باراک حسین اوباما در حالی‌ که گفت وگوهای ژنو باید چند روز دیگر پی‌گرفته شوند ،‌تحریم‌های دولت آمریکا علیه ایران را تمدید کرد . بااین کار حکومت آمریکا نشان داد که مقصودش از مذاکرات ، تنها گرفتن امتیاز از ایران است و بس .

در اثر ندانم کاری در مساله‌ی هسته‌ای و امضای موافقت نامه‌ی ننگ آور « سعدآباد » ، افزون بر تعلیق غنی‌سازی برای مدت دراز ، « طوق لعنت » 1 + 5 نیز به‌گردن ملت ایران افتاد که ‌همه‌ی این تحریم‌ها و « گربه رقصانی »‌ها برخاسته از امضای آن موافقت‌نامه‌ی شوم است .

امروز با توجه با آن چه در این چند سال گذشته است و نیز حرکت اخیر رییس جمهور آمریکا ، تنها راه صلاح ملت ایران این است که کان لم یکن بودن موافقت‌‌نا‌مه‌ی سعدآباد را اعلام کند و برای حل و فصل مساله‌ی هسته‌ای کشور ، تنها مسیر گفتوگو با کارگزاری جهانی هسته‌ای را برگزیند.

 ندانم‌کاری و پذیرش توافق‌نامه‌ی سعدآباد کاررا به جایی رساند که فدراسیون روسیه و چین که می‌بایست در این زمینه ( حتا به‌ظاهر ) مدافع منافع ما باشند ،‌دربست و بلااراده در اردوگاه غرب و هم‌صدا با آمریکا علیه منافع حیاتی ایران موضع گرفته‌اند . می‌گویند بشر جایزالخطا است ؛ اما نپذیرفتن خطا و عدم تلاش برای جبران خطا ، قابل بخشش نیست.

 این جا سخن بر سرمنافع ملت بزرگ ایران است . تا دیر نشده است اقدام کنیم.

 

بیست و دوم آبان‌ماه 1392

هوشنگ طالع