یادداشت شماره 672
نخستین میوه‌ی تلخ  « نرمش ـ خمش » بیش‌تر در وزارت امورخارجه اسلامی
ادامه‌ی دولت یازدهم ، به زیان ملت و مردم ایران
سلب تابعیت شیخ عیسی قاسم رهبر شیعیان بحرین از سوی حکومت زاده‌ی استعمار بر بحرین ، نخستین میوه‌ی تلخ برکناری حسین امیر عبدالهیان و گماردن حسین صادق جابری انصاری ،  به معاونت عربی ـ افریقایی وزارت امورخارجه است .
 وزیر امورخارجه ( پهلوان محمد جواد ) با هم‌کاری رییس سازمان انرژی اتمی ( پهلوان سیدعلی‌اکبر ) در پرتو رییس‌جمهور محبوب ، با    « کُری‌خوانی » و فرستادن « کارت تبریک برای خود » و بر پا کردن کارناوال و به میدان آوردن « ساز و ضرب‌گیر » و رقصندگان         ( ببخشید: حرکات موزون‌گران ) کرایه‌ای به خیابان‌ها ، کل صنایع هسته‌ای را تسلیم دشمنان ملت و مردم ایران کردند و هنوز هم   « یک قورت و نیم » از ملت و مردم ایران طلب‌کار‌اند .
وزیر نفت ( از اصحاب کهف ) در پرتو توجهات رییس جمهور محبوب ، اصل ملی شدن صنایع نفت را با قراردادهای تازه « کان‌لم یکن » کرد و برای به زانو درآوردن ملت و مردم ایران در راستای  پذیرش برجام ( برنامه جامع اقدام مشترک برای به بند کشیدن و اسارت ملت و مردم ایران) و حل « مساله‌ی آب خوردن مردم » با حکومت عربستان سعودی در زمینه‌ی افزایش سهمیه تولید و در نتیجه فروافتادن بهای نفت خام در بازارهای جهانی ، هم کاری کرد و ...
دومین صحابه‌ی کهف ( وزیر صنعت ، معدن و تجارت ) تحت توجهات رییس جمهور محبوب ، با دادن تعرفه‌های ترجیحی به حکومت ایران‌ستیزِ ترکیه و نیز با تسهیل قاچاق بر اثر عدم تهیه‌ی ضوابط اجرایی قانون قاچاق کالا و ارز پس از گذشت دو سال و بی‌کفایتی و ندانم‌کاری و « دانم‌کاری » های بسیار ، صنعت و معدن کشور را به تعطیلی کشانده است  و ...
وزیر راه و ترابری و آبادانی و مسکن ( ماشاالله برای جابه‌جایی عنوان‌های وزیران دولت یازدهم ،  به چند تریلر هزارچرخ نیاز است ) البته تحت توجهات رییس جمهور محبوب ، با نابودسازی « مسکن مهر » نشان دادند که در جمهوری اسلامی باید کارگران و زحمتکشان یا به گفته‌ی مردم کوچه و بازار « فقیر فقرا » این پنبه را از گوششان بیرون کنند که با « قرض و قوله » و « جمع‌ و جور »‌کردن سه چهار میلیون تومان ، هرگز و هرگز نخواهند توانست صاحب‌ِ خانه شوند ؟! تا بیشینه‌ی مردم ایران مفاهیم « عدل‌اسلامی » را در پرتو اندیشه ، گفتار و کردار آقای وزیر ( مک‌کارتی ایران ) بهتر دریابند و بر دعا‌گویی خود بیفزایند.  
البته همه‌ی این کارها چنان که گفته شد ، تحت توجهات رییس جمهور محبوب ؛ عاقد قرارداد سعدآباد (1382 ) و ژنوچای ، لوزان و برجام   ( 1394 ـ 1393 ) انجام گرفته است . ادامه این روند یعنی به تباهی کشاندن ملت و مردم ایران . در این جهان فرصت محدود است و از دست رفتن هر روز « فاجعه بار » است .
سه‌شنبه یکم تیرماه 1395 ـ هوشنگ طالع ‌‌‌‌‌‌‌‌‌