روزنامک

یادداشت شماره 612

غم‌انگیز تر از روز پذیرش برجام ( برنامه اقدام جامع مشترک برای به بندکشیدن و اسارت ملت و مردم ایران ) ،« خیمه‌شب بازی » روز به اصطلاح « ملی فناوری هسته‌‌‌‌‌‌ای » بود . در حالی که رییس دولت یازدهم ، باد به گلو انداخته بود ند و به مانند مرشد قهوه‌خانه ، صدا را بالا و پایین می‌بردند ، اعلام کردند که « امروز فرصتی به دست آوردید که uf6 [ اورانیوم غنی شده ] می‌فروشید و کیک‌زرد را می‌خرید ، شما فرصتی به دست آوردید که آب سنگین را می‌فروشید و ... » .

بی‌اختیار یاد آن متل معروف تقسیم ارث دو برادر افتادم : ما فرصتی به دست آوردیم تا « قاطر چموش لگدزن ِ بابا » را به ‌فروشیم و  در برابر « ‌گربه‌ی ملوس میو‌میوکن 1 + 5 » را خریداری‌کنیم .

ایشان به مردم نگفتند که ما با کیک‌زرد یا اورانیوم‌خام خریداری شده ، قرار است چکار کنیم ؟ در حالی که  بر پایه‌ی « برجام » یا به فارسی سره : « ننگ‌نامه‌ی ترکمان‌چای هسته‌ای »‌ تنها ، اجازه‌ی ذخیره سازی 300 کیلوگرم اورانیوم با غنای 3 . 5 در صد داریم ؟!

این مقدار اورانیوم غنی‌شده حتا در حدی نیست که قرار است در آینده در اختیار سربازان بدون اونیفورم آمریکا ( ببخشید :‌ تروریست‌ها ) قرار داده شود یا قرار داده شده است .

 ایشان ، به حاضران نگفتند که هم‌زمان با خروج آب‌سنگین از کشور ، قلب واکنشگر ( رآکتور )‌ آب‌سنگین اراک را با بتون پر کردند تا ایران نتواند آب‌سنگین تولید کند ؟!

کاش پس از دستیه‌شدن ( امضای ) ‌ننگ نامه‌ی ترکمان‌چای ، در روز « ملی تجزیه »  به عباس میرزا و بیجن‌خان نیز اجازه داده می‌شد که از « ‌صدا وسیمای » آن روزگار ، از فرصت به دست آمده برای فروش سرتاسر قفقاز به امپراتوری روسیه و خرید «‌تصدیق و تضمین پادشاهی ایران در خاندان عباس‌میرزا از سوی امپراتور روس » و پرداخت 10 کرور تومان نیز سخن می‌گفتند .

 

آدینه 20 فروردین ماه 1395 ـ هوشنگ طالع