روزنامک

یادداشت شماره 582

پایداری هم‌خانمانان و هم‌میهنان بحرینی ، پنج ساله شد

روز 14 فوریه 2011 ( 25 بهمن ماه 1389 ) هم‌خانمان و هم‌میهنان ما در بحرین برای طرد خاندان آل‌خلیفه و برقراری مردم‌سالاری به پا خواستند ؛ اما پاسخ حکومت غیرمشروع و زاده‌ی استعمار آل‌خلیفه بر بحرین به خواسته‌های مشروع و تظاهرات آرام ، گلوله بود .

از آن‌جا که حکومت آل‌خلیفه با به کارگیری حداکثر خشونت ، نتوانست خیزش مردم بحرین را درهم‌کوبد ، روز 15 مارس 2011 ( 25 اسفند 1389 ) یعنی درست یک ماه پس از خیزش ، رابرت گیتس وزیر دفاع وقت آمریکا روانه‌ی بحرین شد و به دستور وی 1000 نیروی نظامی عربستانی و 500 نیروی نظامی اماراتی ، با گذر از پل میان عربستان سعودی و آبخست ( جزیره‌ی ) بحرین ، وارد منامه مرکز جزیره شدند و با حضور وزیر دفاع آمریکا در بحرین ، دست به قتل و کشتار و اشغال میدان لولو ( مروارید ) مرکز تجمع معترضان و دست‌گیری و به آتش‌کشیدن چادرهای مردم به پا‌خاسته زدند .

با این وجود و پشتیبانی بی‌چون و چرای سازمان « ناتو » و به ویژه حکومت‌های آمریکا و انگلستان و گسیل نیروهای نظامی بیش‌تر از عربستان سعودی ، امارات ، کویت ، اردن و نیز استخدام مزدوران سودانی ، مصری ، پاکستانی و ... از سوی حکومت آل‌خلیفه ، در درازای 4 سال صدای حق‌طلب مردم بحرین ، هر روز بلندتر و رساتر شده است و پشتیبانی بسیاری از مردم آزاده‌ی جهان را به سود نهضت « حق‌طلب » مردم بحرین جلب کرده است .

اما در این میان ، جمهوری‌اسلامی چشم‌های خود را بر این جنایت آشکار بسته است و گوش‌هایش صدای ناله‌ها و ضجه‌های هم‌خانمانان ما را که هر روز رساتر می‌شود ، نمی‌شنود .

روحانیت ایران در مساله‌ی جدایی بحرین از ایران در سال 1349 سکوت کرد ، در حالی که اگر به یک‌‌پارچگی ایران باور نداشت ، می‌بایست از قرار گرفتن اکثریت مردم شیعه‌ی بحرین زیر حکومت اقلیت اهل تسنن ، جبهه‌گیری می‌کرد . امروز نیز اگر به پیوندهای تباری و هم‌خانمانی چندین هزارساله‌ی مردم بحرین با دیگر ایرانیان باور ندارد ،‌ می‌بایست از حقوق اولیه اکثریت شیعه برابر حکومت اقلیت اهل سنت دفاع کند .

چهارشنبه 28 بهمن‌ماه 1394ـ هوشنگ طالع