یادداشت شماره 556
 
نرمش تا سقوط
اگر دولت یازدهم و یا دولت « بی‌تدبیری » و « ناامیدی » ، « سرسورنی » به حیثیت ملت و مردم ایران  اعتقاد و باور داشت ، در آن صورت برابر تجاوز به دو نوجوان ایرانی در فرودگاه جده از سوی ماموران پلیس سعودی ،  با فتوای مراجع عریستان سعودی ، واکنش لازم را نشان داده بود و از حیثیت و شرف ایرانی دفاع کرده بود ، کار به این‌جا نمی رسید ... اگر دولت « بی‌تدبیری » و « بی‌امیدی » ، « سرسوزنی » به حیثیت ملت و مردم ایران  اعتقاد و باور داشت ، با گسیل بیش از 60 هزارتن به حج ، اجازه نمی‌داد که نزدیک به 500 تن ایرانی را ماموران « انسان‌نمای » سعودی با فتوای مراجع سعودی با آن وضع فجیع به قتل رسانند و در آن صورت به جای نشان دادن واکنش سنجیده در سطح جهانی و توسل به مراجع جهانی برای پی‌گیری این جنایت ضدانسانی و به مجازات رسانیدن آمران ( فتوا دهندگان ) و عاملان ( سران حکومت عهد دایناسورهای سعودی ) و ... ، امروز کار به این جا نمی‌رسید که حتا کشورهای هم تبار ، هم‌فرهنگ و هم خانمان مانند تاجیکستان و افغانستان نیز در کنار « انسان نمایان سعودی » برابر ملت ایران صف آرایی کنند ، « سلطان عثمانی »         ( متحد استراتژیک روحانی ـ ظریف ) ، سفیر ایران را در جانبداری از عربان سعودی ، به وزارت امورخارجه‌اش احضار کند ؛ موجودیت‌های سیاسی « ذره‌بینی » مانند جیبوتی و کمور ( قمر ) و نیز « به اصطلاح » کشورهای ، سومالی ، سودان  با ایران قطع رابطه کنند و شیخ‌های کویت و امارات « سطح سفارت » خود را با ایران کاهش دهند و ...
دولت یازدهم با این سیاست های « نرم‌تنانه‌ » که تعبیری جز « ضعف و درماندگی» و « تسلیم و خمش کامل  » ندارد کشور را به سوی سقوط پیش می‌راند . تنها راه برون رفت از سرنوشت « یزدگرد سوم » ، برپایی « دولت ملی » است و بس.
 شنبه 19 دی‌ماه 1394 ـ هوشنگ طالع