یادداشت شماره 480

« خون و خاک » و « خاک و خون »

ملت همبسته‌ای است از خون و خاک . در نتیجه همه‌ی فرزندانی که با داشتن خون ایرانی ، بر خاک ایران زاده می‌شوند ، ایرانی اند ؛ چه این خون از مادر باشد یا پدر .

این اصل مسلم ، چیزی است که بیشینه‌ی نمایندگام مجلس شورای اسلامی آن را درک نکردند و با طرح اعطای شهروندی به فرزندانی که از بطن مادر ایرانی و پدر غیر ایرانی زاده شده است ، مخالفت کردند .

 آنان حتا نمی‌دانستند که مردمان سرزمین افغانستان کنونی ، هم‌خانمان و هم‌میهن ما به شمار می‌روند و « غیر ایرانی »‌ نیستند . سرزمین افغانستان با دسیسه و حتا اعلان جنگ و اشغال جزیره‌ی خارک ، پیاده کردن نیرو در بوشهر ، گلوله‌باران خرم‌شهر و اهواز از راه رودخانه کارون از سوی استعمار بریتانیا در سال 1236 خورشیدی ( 1857 میلادی ) بر پایه‌ی قرارداد پاریس از ایران جدا ساخته شده است  و هنوز 180 سال از این جدایی نمی‌گذرد .      

از سوی دیگر ، در حالی که رشد جمعیت کشور منفی شده است و جمعیت رو به کاهش نهاده است ، فرزندان حاصل از مادران ایرانی و پدرانی که دارای شناسنامه‌ی ایرانی نیستند ؛ اما ایرانی‌تبار هستند ، از راه حل‌های اصلی و بسیار پسندیده می‌باشد . از سوی دیگر رها کردن این فرزندان بدون دست‌رسی به « آموزس و بهداشت » و به ویژه آموزش ، می‌تواند برای آینده‌ی کشور خطرساز باشد . رها کردن فرزندان این سرزمین ( فرزندانی که از بطن مادران ایرانی زاده شده ‌اند ) می‌تواند خطرات و آسیب‌های زیادی در آینده برای کشور داشته باشد .

 افزون بر آن چه که گفته شد ، هر کودکی که بر خاک مقدس ایران زاده می‌شود ، می‌تواند خواهان شهروندی این سرزمین باشد و باید برای خواسته‌ی این کودکان ، پایه‌های قانونی لازم تهیه و تصویب گردند .

هم « خون »‌ ایرانی شایسته‌ی پاسداشت و احترام کامل می‌باشد و هم خاک این سرزمین مقدس است .

سه شنبه 7 مهرماه 1394 ـ هوشنگ طالع