یادداشت شماره  382

مذاکره بر چیست ؟
در فراگشت ایران بربادده‌ی مذاکرات با 1 + 5 ( یا درحقیقت اسرائیل + ‌1 + 5 )‌ که از قرارداد سعد آباد (‌بیان‌نامه ) آغاز گردید و با پذیرش قرارداد ژنوچای (‌ گام‌مشترک ) و سپس معاهده‌ی لوزان ( بیانیه ) دنبال شد ، ‌تنها راه باقی مانده برای کشور ، ‌خروج از قرارداد ان پی تی ( NPT ) است .
 این مذاکرات که از سال‌ها پیش آغاز گردیده و در مراحل گوناگون ، در این‌جا و آن‌جا دنبال گردیده است ، همیشه با نام روحانی ـ ظریف همراه بوده و این دو تن در موقعیت‌های گوناگون ، همه‌ی این قراردادهای اسارت‌آور برای ملت و مردم ایران را دستینه کرده‌اند .
اما راستی را که گفت وگوها در این مرحله بر سر چیست ؟ ‌رهبر محترم جمهوری اسلامی ، با روشنی کامل می‌گویند : ‌رفع یکجای همه‌ی تحریم ها . آقایان روحانی ـ ظریف ، از زبان دستیارانشان می‌گویند : رفع تحریم‌های هسته‌ای . در حالی که صاحب تحریم‌ها یعنی آمریکایی‌ها با روشنی کامل می‌گویند : برداشتن یکجای تحریم‌ها ، بی‌معنی است . در این راستا سخن‌گوی کاخ سفید در جمع خبرنگاران گفت : «‌ قاطعانه می‌گویم [که] تحریم‌ها به هیچ وجه یکجا برداشته نمی‌شوند ... این معنی ندارد که ایران بگوید کف خواسته‌های ما ، برداشته شدن یکجای تحریم‌هاست » .
وی در دنباله‌ی سخنانش افزود : « ایران در توافق نهایی ، تعهدات بسیار جدی به 1+5  خواهد داد . اگر [‌ایران] به بازرسی‌های سرزده تن‌دهد و اقدامات چشم‌گیر و مهم را در راستای تعهدات خود به کار بندد ، آن‌گاه روند تخفیف تحریم‌ها آغاز خواهد شد »‌ .
هم‌زمان سخن‌گوی وزارت امورخارجه‌ی آمریکا نیز تاکید کرد : « هیچ تغییری به طور قطع در موضع ما در خصوص کاهش مرحله‌ای تحریم‌ها به عنوان بخشی از توافق جامع به وجود نیامده است ... ما همیشه گفته‌ایم که ایران تنها زمانی کاهش تحریم‌ها را دریافت می‌کند که تایید شود که تمامی گام‌های هسته‌ای [‌گسیختن آخرین پیچ و مهره‌های صنایع هسته‌ای ]‌ را تکمیل کرده است ؛ اما تمامی این اتفاقات در روز اول [ ‌اجرای توافق نهایی ] رخ نمی‌دهد » .
هم‌زمان رییس جمهور آمریکا از بازرسی‌هایی که تاکنون سابقه نداشته است ، سخن می‌گوید . یعنی بازرسی‌هایی فراتر از آن چه پس از جنگ خلیج فارس ( ‌نخستین لشگرکشی آمریکا به عراق )‌ . پس از تسلیم کامل عراق ، به ‌بهانه‌ی یافتن جنگ‌افزارهای کشتارجمعی این کشور ،‌ نهادی به نام  « آنسکام » یا کمیسیون ویژه‌ی سازمان ملل متحد در امور عراق ، در سال 1981 میلادی تشکیل گردید . مسئولیت اجرایی در زمینه یافتن جنگ افزارهای کشتار جمعی را مدیرکل کارگزاری  ( آژانس )   بین المللی اتمی و نهاد تازه بنیاد آنسکام ، به عهده داشتند .
 آنسکام در معیت کارگزاری بین‌المللی اتمی ،  به مدت  8 سال ، یعنی از سال 1991 تا سال 1989 میلادی ، در پی یافتن این جنگ افزارها در عراق بودند . آن‌ها حتا برای تحقیر صدام حسین ، اتاق‌های خواب او را نیز مورد بازبینی و بازرسی قرار دادند . سرانجام پس از هشت سال با وجودی که چیزی نیافتند ، استخوان لازم را برای غائله‌ی دیگری ، لای زخم گذاردند و اعلام کردند که به نظر می‌رسد ، عراق این جنگ‌افزارها را با خودروهای ویژه ، ‌جابجا می‌کند و از دسترس ما دور نگاه می‌دارد . در حالی‌که « آنسکام » ‌دارای فرودگاه ویژه در عراق بود ؛ هواپیما و بالگرد داشت و حق‌داشت که به هرکجا « سرک » بکشد و نیز به برگ‌برگ اسناد همه‌ی دستگاه‌های دولتی عراق ،  دست‌رسی داشت .
همین استخوان‌که به دستور آمریکایی‌ها لای زخم عراق جا مانده بود ، ‌منجر به یورش دوم نظامی به عراق گردید و پس از « به توبره کشیدن خاک »‌ این کشور و دو سال جست‌وجو ، اعلام کردند که عراق جنگ افزار کشتارجمعی ندارد ؛ اما امریکایی‌ها سال‌ها به اشغال‌گری در عراق ادامه دادند و سپس « ویروس » داعش را که خود پرورده ‌بودند ، به جان این ملت افکندند که هنور کشتار وخون‌ریزی در عراق ادامه دارد .
حال بازرسی‌هایی که از آن به عنوان راستی آزمایی سخن می‌گویند و رییس جمهور آمریکا آن را بی‌سابقه می‌نامد ( یعنی فراتر از آنسکام ) به اسارت چندین و چند ساله و سرانجام  فروپاشی کامل خواهد انجامید .
 اما چه باک ، بسیاری گذرنامه روز مبادا در جیب دارند و شاید دیگران هم وعده‌ی دریافت آن را در جیب دارند.
 
شنبه 5 اردیبهشت ماه 1394 ـ هوشنگ طالع