پاینده ایران
بیان‌نامه‌ی حزب پان‌ایرانیست
بحرین ، از استان چهاردهم تا ...
ننگ و نفرت بر تجزیه‌گران بحرین

روز ۹ فروردین ۱۳۴۹ ، روز سیاه تاریخ ایران است ؛ سیاه‌تر از روزِ قرارداد ترکمن‌چای که به دنبال سال‌ها جنگ و شهادت ، با خیانت نایب‌السلطنه و نیرنگ بریتانیا ، بر ملت و مردم ایران بزرگ ، تحمیل شد .
اما در روز نهم فرودین ماه ۱۳۴۹ ، محمدرضاشاه پهلوی ، به دنبال تجزیه‌ی شهرستان فیروزه در سال ۱۳۳۳ ( یک سال پس از کودتای ننگین ۲۸ امرداد ۱۳۳۲ ) ، تن به خیانت تجزیه‌ی بحرین داد و " استان چهاردهم " میهن را دو دستی تقدیم استعمار بریتانیا و امپریالیسم - تروریسم آمریکا نمود .
روز ۹ فروردین ۱۳۴۹ ، فراگشت شوم تجزیه‌ی بحرین از ایران با نشست فوق‌العاده مجلس شورای ملی ، آغاز شد .
اما پایداری گروه پارلمانی پان‌ایرانیست و استیضاح دولت مجری اوامر ملوکانه از سوی این گروه پارلمانی ، اجازه نداد که محمدرضاشاه و هیات فاسد حاکمه ، بحرین را به گونه‌ی قانونی ، از ایران جدا کنند !
بر پایه‌ی قانون اساسی مشروطیت و متمم آن ، حدود ‌‌و ثغور کشور غیر قابل تغییر است ، مگر به حکم قانون . و چنان‌که اشاره شد ، با پایمردی گروه پارلمانی پان‌ایرانیست ، قانونی در مورد جدایی بحرین به تصویب مجلس شورای ملی نرسید .
از این رو ، برپایه‌ی قانون اساسی مشروطیت و متمم آن ( قانون حاکم بر کشور هنگام تجزیه‌ی بحرین ) ، هنوربحربن ، استانی از استان‌های ایران است .
اما در جریان تجزیه‌ی بحرین ، سکوت مراجع عالم تشیع ، بسیار پرسش‌برانگیز است ؟! چرا مراجع در حالی که قرار بود اکثریت مردم بحرین که از آیین تشیع پیروی می‌کردند و می‌کنند ، زیر سلطه‌ی گروهی اقلیت مهاجرِ پیرو اهل سنت و متمایل به وهاییت قرار گیرند ، سکوت اختیار کردند؟!
جمهور ی اسلامی بداند که بحرین بر پایه‌ی قوانین اساسی مشروطیت ( قوانین حاکم بر کشور هنگام تجزیه‌ی بحرین ) ، هنوز بخشی از ایران است و عدم اقدام برای بازگرداندن آن خیانت به تمامیت ارضی ایران می باشد .
پاینده ایران
شنبه ۹ فروردین ماه ۱۴۰۴
دفتر مرکزی حزب پان‌ایرانیست
( هیات اجرایی / هاج )