روزنامک

به انگیزه‌ی ۱۸ اردیبهشت ۱۳۵۸ ؛ روز شهادت معلم اول ناسیونالیسم ایرانی .

دکتر محمدرضا عاملی‌تهرانی ( آژیر ) ، معلم اول ناسیونالیسم ایرانی ، خود خواسته راه فداگشتن برای ایران را برگزید .
او به گفته‌ی میرزاده‌ی عشقی ، رخصت نداد تا" این یک کاسه خون " به بستر راحت " هدر " شود . او بر این باور بود که : فدای آرمان گشتن تنها آرزوست.
او به ما درس فنا گشتن در راه آرمان را آموخت که بسیاری آموختند و اندکی نیز تنها تظاهر به آموختن کرده و می‌کنند ؟!
باید با سعدی شیراز همً‌آوا شد و گفت : " این مدعیان در طلبش بی‌خبرانند " . بسیاری چون طبل غازی پر صدا و توخالی و برخی پیرو مکتب " زیان کسان از پی سود خویش " .
برای رسیدن به جایگاه آرمان‌خواهی ، نه تنها هفت منزل ؛ بل باید از صدها منزل گذشت و دست آخر ، آشکار نیست که رسیده باشیم یا نه؟
به گفته‌ی حافظ شیراز : بسیار سفر باید تا پخته شود خامی / صوفی نشود صافی ، تا در نکشد جامی .
تندر پیامش را که آذرخش گلوله‌های جلادان نتوانست خاموش کند ، باجانِ دل نیوشیدیم و آن را به کار خواهیم بست .
پاینده ایران
دوشنبه ۱۸ اردیبهشت ۱۴۰۲

دفتر مرکزی حزب پان‌ایرانیست
( هیات اجرایی / هاج )