به انگیزهی ۲۰ مهرماه روز جهانی حافظ
به انگیزهی ۲۰ مهرماه روز جهانی حافظ
حافظ از دیدگاه فردیش نیچه
هوشنگ طالع
فردریش نیچه، فاخرترین فیلسوف غرب، مردی که در پی «دگرگونسازی همه ارزشها» است ؛ کسی که با یاری فلسفهی چکش در پی « بتشکنی » است و مهمترین گفتار فلسفی خود را از زبان زرتشت و با عنوان «چنین گفت زرتشت» بیان کرده و شاهکاری چونان «اراده معطوف به قدرت » آفریده است، با ستایش ویژه و بیمانند از «حافظ» سخن میگوید .
فردریش نیچه ، تنها کسی را که مورد ستایش قرار میدهد و تا پایان عمر او را نفی نمیکند ، حافظ است .
نیچه در شعری سرشار از سرمستی « عشق » به حافظ ، او را چنین میستاید .
به حافظ
می خانهای که پی افکندهای
رفیعتر است از هر خانهای
و شرابی که در آن انداختهای
نتواند نوشیدن، جهانی
مرغی که ققنوس بود، روزی و روزگاری
اکنون، مهمان خانهی تست
و آن «موشی» که «کوهی» زاد ، روزی ،
گمان و گوییا، آن هم خود تست
همهی آنها که گفتم هستی و هیچ
تو، هم میخانهای
و هم، جام شراب
تو ققنوسی
تو کوهی و تو موش
تو در خود میشوی ، چو جاودانه
ز خود سر میزنی ، هر دم ، هماره
« بلندا »ها ز تو در فکرت آیند
که «ژرفا» را همه ، تو روشنایی
تو هستی، مایهی مستی مستان
چرا و بهر چیست
ترا ، جام و شرابی