یادداشت روز (شماره 131 ) - صنایع هستهای ایران شیربییال و دم و اشکم
یادداشت روز (شماره 131 )
صنایع هستهای ایران
شیربییال و دم و اشکم
در صورت اجرای توافقنامهی « ژنوچای » یا ترکمانچای ژنو ، صنایع هستهای ایران که مقامات جمهوری اسلامی حفظ آنرا « خط قرمز » خود میدانند ، مانند آن « شیربییال و دم و اشکم » خواهد شد که « خدا هم نافرید » .
در آن صورت ، صنایع پرتوان هستهای ایران که بیش از یکصد میلیارد دلار در آن سرمایه گذاری شده است و چند تن از بهترین فرزندان این سرزمین در راه آن به شهادت رسیده اند و ... ، همان شیر بییال و دم و اشکم خواهد بود :
محدود شدن غنی سازی به زیر 5 در صد که حتا حجم آن برپایهی نیازهای داخلی و توافق طرفین تعیین خواهد شد . این امر آشکارا خلاف حاکمیت ملی و قرارداد « ان پی تی » میباشد .
نابودسازی نیمی از اورانیوم با چگالی 20 درصد و اختصاص بخشی از آن برای تامین سوخت 4 سال آینده رآکتور تحقیقاتی تهران . این امر به مفهوم چشم پوشی از برنامهی ساخت رآکتور های تحقیقاتی در مرکز استان هاست که نیاز به سوخت 20 درصد دارند . البته در چند سال آینده ، دوباره باید برای تامین سوخت رآکتور تهران ، دست نیاز به سوی بیگانگان دراز کنیم و برای تامین آن ، لابه و زاری سر دهیم .
اضافه نکردن سامانههای گریز از مرکز ( سانتر یفوژ ) . در صورت از کار افتادن هریک از این سامانه های نسل اول ، تنها قابل جایگزینی با سامانهی همان نسل ( نسل اول ) است . هرچند ، افزودن بر شمار آنها به دلیل شگرد شناسی ( تکنولوژی ) سطح پایین بههیچ رو ، اقتصادی نیست .
سازمان انرژی هسته ای موفق به ساخت سامانههای نسل دوم گردیده است که از هرجهت پرتوان و اقتصادی اند ؛ اما بر پایهی قرارداد ترکمانچای ژنو ، ایران حق افزودن بر شمار آنان و بهرهبرداری صنتعتی از آنان را ندارد .
از آنجا که سوخت نیروگاه بوشهر تا 10 سال آینده از سوی روسیان تامین میگردد و دولت یازدهم نیز اراده و توان ساخت نیروگاههای تازه را ندارد ؛ در نتیجه به دلیل نبود نیاز رفتهرفته ، تولید اورانیوم با چگالی زیر 5 در صد خود به خود متوقف میگردد .
تاسیسات آب سنگین اراک ناتمام است و باتوافق ژنو ، تکمیل آن امکان پذیر نیست . با اعلام رییس سازمان انرژی اتمی ، به دنبال لحن گستاخانه و خشن آمریکاییها ، قراراست در طراحی آن در راستای خواست آنان تجدید نظر گردد .
از این رو اگر دولت یازدهم به دوازدهم بکشد ، در بهترین فرض در 8 سال آینده فعالیت های هستهای ایران در محدودهی تحقیقاتی باقی خواهد ماند .
البته تحقیقات هم ، به این میزان نیروی انسانی و بودجه و تاسیسات نیاز نمی تواند داشته باشد . بدین سان ، « آرامآرام » و بی سرو صدا با دست خودمان آخرین « پیچ و مهره » های انرژی هستهای یا فخرعلمی خودمان را از هم خواهیم گسست .
البته به باور دولت مردان این امر ، در حکم پیروزی بزرگ و به خاک مالیدن پوزهی استکبار جهانی است . این پیروزی مبارکتان باد !
بیستم بهمن ماه 1392
هوشنگ طالع