روزنامک

خیانت به منافع ملی
آن چه در اجلاس قزاقستان گذشت ، خیانت آشکار به منافع ملی ایرانیان و سند تجزیه‌ی ایران است . هیات فاسد حاکمه ، برای کم‌رنگ‌کردن این خیانت آشکار ، موافقت نامه‌ی امنیتی را پر رنگ می‌کند ؛ در حالی‌که برپایه‌ی رژیم حقوقی دریای مازندران مبتنی بر دو قرارداد 1921 و 1940 ، شناورها تنها با پرچم ایران یا شوروی حق رفت ‌و آمد و ترابری در دریای مازندران را داشتند ولاغیر.
اما درباره‌ی ‌این‌که خاک کشورهای کرانه‌ی دریای مازندران ، پایگاه تجاوز به دیگر کشورهای ساحلی نگردد ؛ همین مفاد ، خیلی پر رنگ‌تر و دقیق‌تر، در قرارداد سعدآباد ( 17 تیر 1316 ) میان ایران ، ترکیه ، عراق و افغانستان هم وجود داشت ؛ اما حکومت عراق به دولت بریتانیا اجازه داد تا از خاک آن کشور علیه ایران اقدام به عملیات نظامی کند .
روز سوم شهریور 1320 ، نیروهای انگلیسی از خاک کشور عراق ایران را مورد تجاوز و اشغال نظامی قرار دادند و ناوگان انگلیسی که درون آب‌های عراق برابر آبادان در اروند رود لنگر انداخته بود ، بدون هرگونه اعلام ، پایگاه نیروی دریایی ایران را در خرمشهر مورد یورش غافلگیرانه قرار داد که به شهادت هفتصد تن از ناویان ایران و غرق شدن ناوهای ببرو پلنگ انجامید . هم‌چنین زره‌پوش‌های انگلیسی که از خاک عراق به درون ایران رخنه کرده بودند ، دریادار غلام‌علی بایندر فرمانده‌ی نیروی دریایی ایران را که عازم محل خدمت بود ، محاصره کردند و به شهادت رسانیدند. این‌ها ، درس‌های تاریخ اند که هیات حاکمه‌ی کنونی آن‌ها را نخوانده‌اند و شاید خوانده‌اند و خود را به « ناخواندن » زده‌اند . در برابر چشمانتان ، حکومت آمریکا ، قرارداد برجام را پاره کرد و هیچ کاری نتوانستید انجام بدهند ؛ در حالی که گفته بودید : « اگرآمریکا برجام را پاره کند ، ما آن را آتش خواهیم زد » ؛ اما نه تنها « آتش » نزدید بلکه پریروز اعلام کردید که ما پیش‌گام جنگ با آمریکا نمی‌شویم یعنی ما تنگه‌ی هرمز را نمی‌بندیم ؟!
هم‌چنان که با پیروی از راهبرد « نرمش قهرمانانه » اجازه دادید برجام را پاره کنند ، پریروز هم بر اثر سستی و خیانت اجازه دادید تا قراردادهای 1921 و 1940 را پاره کنند ، بدانید هر قراردادی از جمله قرارداد امنیتی دریای مازندران را نیز می‌توانند به راحتی پاره کنند ؟! نیمی از دریای مازندران را دادید تا قراردادی را به دست آورید که حتا یگان‌های سیاسی ناتوانی نیز مانند ترکمنستان و آران ( با نام جعلی آذربایجان ) قادر‌اند آن‌ها را پاره کنند ؟!   
اما به گفته‌ی دوست ارجمند و سرور گرامی دکتر میرمهرداد میرسنجری :
« ... امنیت یک مسأله است و حفظ تمامیت ارضی مرزهای خشکی و دریایی مساله دیگر. آن‌چه که در صد سال دیگر برای نسل‌های ایرانی باقی می‌ماند، تنها مستند مکتوب حقوق ملی و حدود سرزمینی و سهم ایران بر اساس مرزهای دریایی قراردادهایی است که با هرکیفیتی برای آیندگان لازم‌الاجرا خواهد بود.
پس منافع ملی ایران، ملک طلق هیچ گروه و جناح خاص سیاسی نیست که برای منافع خود با هر توجیهی، آن‌ها را به حراج بگذارند و وقتی قراردادی وجود دارد که با آن می‌توان ادعای ۵۰ درصد از دریا را مطرح کرد . اساسا چرا باید از موضع ضعف ، نه تنها پی‌گیر این حق نبود ؛ بلکه برای اثبات عدم وجود این حق کوشید؟ » .
چهارشنبه 24 امردادماه 1397 ـ هوشنگ طالع

hotale@