روزنامک

« پاینده ایران »
هنگامی که در نوجوانی به مکتب پان‌ایرانیسم پیوستم ؛ اندامان مکتب ، به جای سلام ( درود ) و خداحافظ ( بدرود ) ، واژه‌ی « پاینده ایران » را به کار می‌گرفتند ؛ اما « ایران » آن روزگار ، کوچک‌تر از « ایران راستین » بود و پان‌ایرانیست‌ها نیز در پی وحدت همه‌ی سرزمین‌های از دست‌رفته .
در اثر خیانت هیات‌های حاکمه ، بخش های بزرگی ازایران در دوران قاجاریه تجزیه شده بود و تجزیه ، ادامه داشت. یک سال پیش زایش من در سال 1311 خورشیدی ، رضاشاه ، آرارات کوچک با سرچشمه‌ی رودخانه‌ی قره‌سو ( استان آگری امروزین ) را به حکومت ترکیه واگذار کرده بود و آن را به تصویب مجلس شورای ملی در دوران دیکتاتوری نیز رسانیده بود .
در سال 1333 ، یک سال پس از کودتای 28 امرداد 1332 ، حکومت کودتا ، شهرستان فیروزه را به حکومت بلشویکیِ  روسیه واگذار کرد و آن را به تصویب مجلس شورای ملی کودتا نیز رسانید . سپس محمدرضاشاه پهلوی در سال 1349 بحرین را به گونه‌ی غیرقانونی از ایران تجزیه کرد . در آن دوره من نماینده‌ی مجلس بودم و همراه با 3 تن از هم‌اندیشان ( روانشادان : دکتر محمدرضا عاملی تهرانی ، محسن پزشکپور و دکتر اسماعیل فریور ) ، برابر تجزیه ایستادیم و حکومت شاه را استیضاح کردیم ؛ اما سرانجام ، تنها ماندیم .
دیروز هم رییس جمهورحکومت اسلامی ، بر پایه‌ی راهبرد ذلیلانه‌ی « نگاه به شرق » ( یا در حقیقت چاکری روسیان) با نادیده گرفتن‌ِ سهم تاریخی ایران در دریای مازندران و عدم تاکید بر سهم 50 درصدی ملت ایران در دریای مازندران، رژیم حقوقی دریای مازندران را دستینه ( امضا ) کرد تا بار دیگر ، بیش از 150 هزار کیلومتر مربع از پهنه‌ی ایران کاسته شود و حکومت جمهوری اسلامی نیز خویش‌کاری ( وظیفه ) خود را در تجزیه‌ی ایران انجام داده باشد تا مبادا از دیگر تجزیه‌گران عقب بماند .
بریده باد همه‌ی دست‌هایی که پای اسناد تجزیه‌ی ایران صحه گذارده‌اند .
دوشنبه 22 امردادماه 1397 ـ هوشنگ طالع

 hotale@