13 مقدس
13 مقدس
دکتر هوشنگ طالع
ايرانيان از عهد كهن تا عهد باستان، بر اين باور بودند كه عمر جهان دوازده هزار سال است . در پايان هزارهي دوازدهم، با برپايي « رستاخيز » دوباره جهان نو ميشود و « دوازدههي » تازهاي آغاز ميگردد . با ظهور « استوت ارت » يا سومين و فرجامين سوشيانت که خويشكاري برانگيختن مردگان را دارد ، مردگان به تدريج برانگيخته شده و پس از انجام داوري فرجامين در حضور مهر، سروش و رشن، از پل چنوات ميگذرند. اين پل براي نيكوكاران پهناور و براي گناهكاران، باريك و تيز چون لبهي تيغ است. نيكوكاران به بهشت و بدكاران به دوزخ ميروند.
برپايهي محاسبات روانشاد استاد ذبيح بهروز، زايش زرتشت در آغاز هزارهي دهم قرار دارد و نيز فرجامين روز هزارهي دوازدهم « روز سهشنبه 30 اسفند سال 600 يزدگردي رحلت است يعني روز هفدهم ژانويه 1232 ميلادي يا چهارم بهمن ماه 610 خورشيدي ».
البته باید توجه داشت که سال¬شمار دوازده هزار ساله بر پایهی سال یزدگردي یعنی سالِ 365 روزه بوده است . از اینرو این دوران برابر است با 000 380 4 روز و یا 11993 سال خورشيدي.
جدول زير بر پايهي محاسبهی استاد ذبيح بهروز از زادروز زرتشت که برابر با آغاز هزارهی دهم میباشد ، تنظيم گرديده است.
چنانكه گفته شد با توجه به جدول بالا، پايان هزارهي دوازدهم كه رستاخيز ميبايد بوده باشد، برابر است با 1232 ميلادي ( ژانویه ) يا 610 خورشيدي ( بهمن ) . برپايهي همان محاسبات، در سال 1738 پ¬م¬م، وحي بر زرتشت نازل ميشود. وي در سال 1728 پيامبري آشكار ميكند. برپايهي همان محاسبات ميبايست هوشيدر در سال 799 پمم، زاده ميشد و در سال 769 پ¬مم يا 1390 پ ه پ، به مدت ده شبانهروز به نشانهي بشارت ظهور وي از جنبش ميايستاد. به همين ترتيب، ميبايست زايش هوشيدر ماه در سال 200 ميلادي (421 پ ه پ) ميبوده و در سال 230 ميلادي يا 391 پ ه پ ، ميبايست خورشيد به نشانهي بشارت ظهور وي و پايان هزارهي هوشيدر از جنبش بازميماند. همچنين ميبايست زايش استوت ارت در سال 1202 ميلادي يا 581 خورشيدي ( چهارم بهمن-ماه ) به وقوع ميپيوست و چنان كه گفته شد در سال 1232 ميلادي ( هفدهم ژانویه ) يا 610 خورشيدي ميبايست كار جهان به پايان ميرسيد و رستاخيز آغاز ميشد.
برپايهي باور ايرانيان كهن با پيدايي سوشيانت و برانگيختن مردگان ، رفتن نيكوكاران به بهشت و بدكاران به دوزخ، كار جهان پايان نمييابد و از هزارهي سيزدهم، دور 12 هزار سالهي نويني آغاز ميشود. بر پايهي اين باور، روز سيزدهم سالنو به عنوان نماد ( هزارهي سيزدهم ) ، روز فرخندهاي بود كه شگون داشت و مردم با رفتن به دامان طبيعت كه زندگي تازهاي را آغاز كرده بود، روز سيزدهم يا آغاز دور نويني از زندگي را جشن ميگرفتند.
پس از يورش تازيان و دور شدن مردمان از ريشهي خود، رفته رفته اين باورها كمرنگ شدند. پيش از آن كه به دست فراموشي سپرده شوند، فرزانگان ايراني براي نگاهداري و ورجاوندي اين سنت، به اين خرافه دامن زدند كه شمار 13 نحس است و بايد نحسي سال نو را با رفتن به دامان طبيعت بهدركرد. گسترش اين خرافه، اجازه نداد تا اين سنت كهن به دست فراموشي سپرده شود. اين باور توانست اين سنت را تا به روزگار ما كه ديگر نيازي به خرافه نيست، پايدار نگاه دارد.
اين باور در درازاي ساليان، چنان بر انديشهي مردم ما اثر گذاشت كه گمان كردند كه به راستي اين شماره¬ی پرشگون يعني 13، بدشگون و نحس است. تا جايي كه حتا شمارههاي خانههاي خود را به 1 + 12 يا 2 + 11 بدل كردند .
ديگر عددهاي پرشگون در باور ايرانيان كهن، عبارت بودند از عدد هفت به نشانهي هفت امشاسپند .
البته میدانیم که شمار امشاسپندان ، شش است که قرار دادن نام اهورامزدا بر بالای آنها و گاه ایزد سروش ، شمار آن را به هفت میرسانند .
درباره عدد هفت . باید دانست که پایهی گاهشماری است و 52 هفته برابر است با یک سال و ...
عدد 72 نیز در میان ایرانیان در عهد کهن و باستان ، جایگاه ویژهای داشته است . این عدد به نشانهی 72 رشتهی کمربندی است به نام « کشتی » که ایرانیان از دوردستهای تاریخ بر میان میبستند و سپس این کمربند ، به آیین زرتشت نیز راه یافت و آنان پس از رسیدن به سن بلوغ ( 15 سالگی )، آن را به میان میبندند .
برپايهي محاسبات روانشاد استاد ذبيح بهروز، زايش زرتشت در آغاز هزارهي دهم قرار دارد و نيز فرجامين روز هزارهي دوازدهم « روز سهشنبه 30 اسفند سال 600 يزدگردي رحلت است يعني روز هفدهم ژانويه 1232 ميلادي يا چهارم بهمن ماه 610 خورشيدي ».
البته باید توجه داشت که سال¬شمار دوازده هزار ساله بر پایهی سال یزدگردي یعنی سالِ 365 روزه بوده است . از اینرو این دوران برابر است با 000 380 4 روز و یا 11993 سال خورشيدي.
جدول زير بر پايهي محاسبهی استاد ذبيح بهروز از زادروز زرتشت که برابر با آغاز هزارهی دهم میباشد ، تنظيم گرديده است.
| هزاره |
نام لقب هزاره |
آغاز هزاره |
|
| یکم |
حمل ( بره ) ـ ايرانويچ | 10762 میلادی(پ م) |
11383شمسی (پ ه) |
| دوم |
ثور (گاو) ـ جمويونگهان | 9763 | 10384 |
| سوم |
جوزا ( دوپيكر ) ـ كوچ | 8763 | 9384 |
| چهارم |
سرطان (كرزمك) ـ كوچ | 7764 | 8385 |
| پنجم |
اسد ( شير ) ـ كيومرث | 6765 | 7386 |
| ششم |
سنبله (خوشك)ـ هوشنگ | 5765 | 6386 |
| هفتم |
ميزان ( ترازو ) ـ جم | 4766 | 5387 |
| هشتم |
عقرب ( كژدم ) ـ ضحاك | 3767 | 4388 |
| نهم |
قوس (نيم اسب) ـ فريدون | 2767 | 3388 |
| دهم |
جدي ( وهيك) ـ زرتشت | 1768 | 2389 |
| یازدهم |
دلو ( آورندهي آب ) ـ اخشيت اره | 769 | 1390 |
| دوازدهم |
حوت ( ماهي ) ـ اخشيت اره ماهي | 230 (ميلادي) |
391 |
پس از يورش تازيان و دور شدن مردمان از ريشهي خود، رفته رفته اين باورها كمرنگ شدند. پيش از آن كه به دست فراموشي سپرده شوند، فرزانگان ايراني براي نگاهداري و ورجاوندي اين سنت، به اين خرافه دامن زدند كه شمار 13 نحس است و بايد نحسي سال نو را با رفتن به دامان طبيعت بهدركرد. گسترش اين خرافه، اجازه نداد تا اين سنت كهن به دست فراموشي سپرده شود. اين باور توانست اين سنت را تا به روزگار ما كه ديگر نيازي به خرافه نيست، پايدار نگاه دارد.
اين باور در درازاي ساليان، چنان بر انديشهي مردم ما اثر گذاشت كه گمان كردند كه به راستي اين شماره¬ی پرشگون يعني 13، بدشگون و نحس است. تا جايي كه حتا شمارههاي خانههاي خود را به 1 + 12 يا 2 + 11 بدل كردند .
ديگر عددهاي پرشگون در باور ايرانيان كهن، عبارت بودند از عدد هفت به نشانهي هفت امشاسپند .
البته میدانیم که شمار امشاسپندان ، شش است که قرار دادن نام اهورامزدا بر بالای آنها و گاه ایزد سروش ، شمار آن را به هفت میرسانند .
درباره عدد هفت . باید دانست که پایهی گاهشماری است و 52 هفته برابر است با یک سال و ...
عدد 72 نیز در میان ایرانیان در عهد کهن و باستان ، جایگاه ویژهای داشته است . این عدد به نشانهی 72 رشتهی کمربندی است به نام « کشتی » که ایرانیان از دوردستهای تاریخ بر میان میبستند و سپس این کمربند ، به آیین زرتشت نیز راه یافت و آنان پس از رسیدن به سن بلوغ ( 15 سالگی )، آن را به میان میبندند .
+ نوشته شده در یکشنبه دوازدهم فروردین ۱۳۹۷ ساعت 22:14 توسط دکتر هوشنگ طالع
|