یادداشت روز ( شماره 107 ) - آن کس که نداند که نداند
یادداشت روز ( شماره 107 )
آن کس که نداند که نداند
دیروز در مجلهی صنایع پلاستیک ( سال 29 ، شماره اول ـ آذر 1392) مقالهی آقای احمدعلی ساعت نیا ( صاحب امتیاز و مدیر مسئول ) رادر بارهی قرارداد ننگین « ژنو چای » خواندم . با سپاس بسیار از نکته سنجی و شور مینهی ایشان در دفاع از منافع ملی ، دریغم آمد که برخی از فرازهای آن را که نشانگر بیسوادی « یا خود را به بیسوادی زدن » هیات مذاکره کنندهی جمهوری اسلامی به ریاست وزیر امور خارجهي اسلامی بود ، به آگاهی نرسانم .
( بخش بزرگ مقالهی جناب آقای احمدعلی ساعت نیا پیوست میباشد )
وزیر امورخارجه اسلامی و هیات همراه وی گمان کرده و میکنند که « انگلیسی فیسبوکی » برای شرکت در یک گفت وگوی سرنوشت ساز کافی است و با انگلیسی « شکسته بسته » میتوانند نکات نهفته در یک چنین متن سنگینی را بفهمند و آن را دستینه ( امضا) کنند ؟! و یا این که به کمک مشاوران پنهان درست درک کرده اند و با آگاهی کامل ، پای چنین متن اسارت آوری را امضا گذارده اند .
دعوت از چند مشاور حقوقی انگلیسی زبان برجسته برای حضور در کنار هیات ، نه تنها باعث آن میشد که چنین متنی امضا نگردد ؛ بلکه طرف اصلی گفتوگو ( ایالات متحدهی آمریکا ) نیز متوجه میشد که دانش انگلیسی هیات جمهوری اسلامی فراتر از « گپ » یا به اصطلاح آقای وزیر « چت » بر روی « فیس بوک » است و در آن صورت شیوهی درست تری در پیش میگرفت .
راستی کدام مرجع در کشور باید به این مسایل رسیدگی کند و یا این که همهی مراجع با آگاهی کامل با این روند موافق اند ؟!
نهم دیماه 1392
هوشنگطالع
