یادداشت روز ( شماره 95 )


خواهران و برادران افغانستانی را تنها نگذارید

 

در توطئه‌ی کثیف آمریکایی‌ها برای سرنگونی دولت ملی استاد ربانی در افغانستان و روی کار آوردن « انسان نمایان طالبان » دانسته یا ندانسته دولت به اصطلاح « سازندگی » با خودداری از رسانیدن سوخت به کابل  باعث سقوط دولت ملی و سلطه‌ی طالبان بر پای‌تخت افغانستان گردید . صحنه‌های زشتی آفریده شد و با آوردن عناصر مشکوک برصحنه و سرکیسه کردن دولت افغانستان برای رسانیدن سوخت به‌ کابل ( که بدون دو دلی نمی‌توانست از دید و نظارت دستگاه‌های مسئول  پنهان باشد ) ، ‌سرانجام کابل سقوط کرد و طرح آمریکایی سلطه‌ی طالبان بر افغانستان به بار نشست .

اکنون نیز حکومت آمریکا برای زیر فشار قرار دادن دولت کرزای برای امضای ننگ‌نامه‌ی امنیتی که مستلزم پذیرش حق قضاوت کنسولی    ( کاپیتالاسیون ) برای نیروهای مسلح آمریکایی مستقر در این کشور می‌باشد ، ‌از دادن سوخت به نیروهای مسلح افغانستان خودداری می‌کند تا با در تنگنا قراردادن دولت افغانستان ،‌ این دولت را ناچار از امضای این ننگ‌نامه نماید .

بدون تردید ، این مساله در سفر اخیر رییس جمهوری افغانستان با مقام‌های جمهوری اسلامی مورد گفت‌وگو قرار گرفته است . عدم توجه به این مساله که نقش تعیین کننده‌ای در آینده‌ی هم میهنان و هم خانمانان افغانستانی ما دارد ، برای ملت ایران نیز بسیار گران تمام خواهد شد .

استعمار بریتانیا در13 اسفند سال 1235 خورشیدی (4 مارس ‌1857 میلادی ) به دنبال سال‌ها توطئه و سرانجام جنگ و اشغال‌گری ، سه ایالت هرات ، کابل و قندهار را از دیگر ایالت‌های ایران جدا کرد و بدین سان میان ایرانیان و خواهران و برادران خود در شرق ایران زمین ، جدایی افکند ؛ اما باوجود گذشت 146 سال از جدایی و علی‌رغم سیاست‌های تفرقه افکنانه از سوی هیات‌های حاکمه‌ی ضدملی در دو سوی مرزهای تجزیه، مردم ایران و افغانستان خود را جدا از هم نمی‌دانند و دیر نخواهد بود که دوباره در کنار هم دست اندرکار ساختن آینده‌ای در خور و سزاوار این مردمان سرافراز باشند .

دولت جمهوری اسلامی بهتر است از ندانم‌کاری زیان‌بار در مساله‌ی سوخت رسانی به ‌کابل در دوران به اصطلاح « سازندگی » ( به عمد یا به سهو ) پند گرفته باشد و این بار خواهران و برادران افغانستانی ما را دست بسته تسلیم مطامع کثیف و شوم حکومت آمریکا نکند .

به‌هوش باشیم که این امر ، پی آمدهای سختی برای میهن ما در آینده خواهد داشت . امید است گوشی برای شنیدن و چشمی برای دیدن وجود داشته باشد .

                                                               بیستم آذر ماه 1392

                                                               هوشنگ طالع