یادداشت روز ( شماره 94 ) - نرمش تاکجا ؟!
یادداشت روز ( شماره 94 )
نرمش تاکجا ؟!
سخنان اخیر باراک حسین اوباما رییس جمهور آمریکا نشان داد که هدف نهایی این کشور از کارانداختن و برچیدن کل فعالیتهای هستهای ایران است . اوباما چنان آشکار و صریح سخن گفت که هیچ جای تفسیر و تعبیر و اما و اگر باقی نگذارد .
در برابر این ستیزهجویی آشکار ، دولت جمهوری اسلامی هر روز گام تازهای به عقب مینشیند و میکوشد تا « ترکمان چای ژنو » را یک پیروزی برای کشور به حساب آورد . در حالی که توافق نامهی اخیر با آقای اومانو رییس کارگزاری (آژانس) جهانی هستهای و صدور اجازهی بازرسی بیرون از پادمانها به ماموران کارگزاری ، آمریکا و غرب و شرق را جری تر و پرخاشگرتر کرده است .
پذیرش دست کشیدن از غنی سازی 20 درصدی ، در حالی که ایران بر پایهی قرارداد « ان پی تی » با هیچ محدودیتی در زمینهی غنی سازی روبرو نیست و حتا امحاء اورانیوم موجود با غنای 20 در صد ، کشور را در آینده می تواند با مشکلات و مخاطرات بسیار روبرو کرده و راه را برای رسیدن سردمداران آمریکا به رویاهایشان هموارتر سازد .
هرگاه ایران در آینده نیاز به اورانیوم با چگالی 20 درصد داشته باشد ، می تواند همان « نمایشنامه » چند سال پیش از سوی آمریکا و غرب و شرق به مورد اجرا گذارده شود ؛ البته با تفاوت بسیار به زیان ایران . درگذشته ، چون ایران تعهدی نداشت به راحتی با اتکا به قرارداد « ان پی تی » اقدام به غنی سازی کرد ؛ اما این بار با توجه به تعهدی که « تدبیرگران » سپردهاند ، این کار با پی آمدهایی روبرو خواهد شد و در نتیجه ایران برای به دست آوردن اورانیوم با چگالی 20 درصد ناچار خواهد بود ، بخش دیگری از حقوق ملی و حاکمیت ملی را فدای خواستههای امپریالیستی آمریکا و غرب و شرق کند .
قشرهای بزرگی از مردم ایران با این اقدامها موافق نیستند و آنها را مغایر با منافع و حاکمیت ملی میدانند . اگر اتکا به آرای انتخابات ریاست جمهوری است ، این آرا با وجود عدم شرکت در صد بزرگی از مردم ، تنها کمتر از نیم میلیون یا به گفتهای 250 هزار اختلاف دارد . در نتیجه بهترین راه برای حل مساله ، مراجعه به آرای مردم ؛ البته بدون دخالت مقامات و حضور ناظران بی طرف است .
مردم حاکم بر سرنوشت خود هستند و میبایست در مسایل اساسی از مردم بهگونهی سر راست نظر خواهی شود . هنگام مبارزات انتخاباتی سخنی از قرارداد ژنو و این مسایل در میان نبود تا نظر مردم خواسته شود و ایبسا اگر این چنین بود ، اقلیت بزرگی که رای نداد ، میتوانست با حضور خود ، نتیجه را دگرگون کند.
هژدهم آذر ماه 1392
هوشنگ طالع